Pneumatski transport je relativno mlada nauka i tehnologija koja se pojavila u drugoj polovini 19. veka. Prvi pneumatski uređaj za istovar žitarica za istovar žitarica iz brodskih skladišta pojavio se u luci Sankt Peterburg, Rusija, 1883. godine, nakon čega je uslijedilo uvođenje stacionarnih istovarivača žitarica u Velikoj Britaniji 1893. godine. Nakon toga, pneumatski transportni sistemi su široko prihvaćeni u lukama za istovar žitarica širom svijeta; statistika pokazuje da je između 1925. i 1926. skoro 90% morskog žitarica u lukama Rotterdam (Holandija) i Hamburg (Njemačka) istovareno pomoću pneumatskih istovarivača žitarica – posebno, pneumatskih transportnih sistema usisnog tipa.
Poslednjih godina, tehnologija pneumatske transportne tehnike je brzo napredovala i našla je široku primenu u različitim industrijskim sektorima, pri rukovanju materijalima kao što su žito, cement, leteći pepeo, hemijski proizvodi, mineralni prah, so, brašno, mešavine stakla i emajla i livački pesak. Kako su se transportne udaljenosti povećavale, razvijeni su pneumatski transportni sistemi pod pritiskom. Pneumatske transportne pumpe niskog pritiska koriste protok vazduha za transport praškastih i zrnastih materijala; u suštini, oni su transportni uređaji koji koriste protok vazduha sa specifičnim pritiskom i brzinom za kretanje takvih materijala. Iz perspektive mehanike fluida, medij unutar transportnog cjevovoda je mješavina zraka i čvrstih čestica - koje čine dvofazni tok plin-čvrsta materija - i stoga se teorija pneumatskog transporta prvenstveno fokusira na fundamentalne principe koji upravljaju protokom plin-čvrsta materija.